Di na miss ang tabo
Hindi ka Pinoy kung di ka pa nakagamit ng tabo. Kaya naman noong unang dalawang byahe ko paglabas ng Pilipinas, patungo sa silangan, sa kabilang dako ng mundo, talagang na-miss ko ang tabo. (Sabihin na lang natin na gumawa ako ng paraan para hindi ko sya ma-miss nang husto.)
Subalit nitong huling byahe ko, isang buwan na ang nakakalipas, kakaiba ang nangyari, tila hindi ko yata na-miss si tabo, sumaglit lang sa isipan ko ngunit walang naramdamang pangugulila.
Hindi na ako nagulat makita ang nakakamanghang istruktura at arkitektura sa bahaging iyon ng kanluran. O ang mga maaayos na daan, kumbinyenteng pampublikong transportasyon, at iba pang mga bagay na di ko nakita sa lugar na pinanggalingan ko.
Itong bagay na may kinalaman sa tabo na tumambad sa akin nang buksan ko ang w.c. ng hotel na tinuluyan ko. Ito ang tila gumulat sa akin higit sa lahat ng nakita ko.







